กระเป๋าที่หายไป

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่โชคดีมากๆของเซียนป้าน

...มีอยู่วันหนึ่งเซียนป้อมไม่สามารถเข้าห้องได้เนื่องจากเหตุผลบาง ประการ(คือจำไม่ได้ว่าตัวเองลืมกุญแจไว้ในห้องหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ) จึงต้องอาศัยกุญแจของเซียนป้าน (อ่อจำได้แล้วลืมกุญแจไว้ในห้อง) วันนั้นเซียนป้านเลิกเรียนเสร็จก็ไปเดินเล่นที่ห้างแห่งหนึ่งแถวอนุเสาวรีย์ชัยฯ มันก็โทรมาบอกให้เซียนป้อมรอแถวบรรไดเลือนตรงสะพานลอย

ในระหว่างที่รอเซียนป้านอยู่ๆก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เสียงโทรศัพท์ของเซียนป้อมดังขึ้น

"ว่าไง"

(เอ็งมาหาข้าที่เซ็นจูรี่ย์หน่อยเดะ)

"ทำไม่อ่ะ"

(กระเป๋าตังค์หายว่ะมาช่วยหาหน่อย)

"อื่อได้..."ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน เซียนป้อมจึงไปหาเซียนป้าน และทั้งคู่ก็ช่วยกันหากระเป๋า(ดินสอ) ซึ่งในนั้นมีบัตรทุกบัตร และสุดท้านทั้งคู่ก็ต้องกลับห้อง เพราะหากระเป๋าไม่เจอ...

เกือบเดือนผ่านไป....ตลอดเกือบเดือนที่ผ่านมาเซียนปานต้องทำธุรกรรม ต่างๆมากมาย ความหวังของกระเป๋าลาย Big Bang สีเหลืองจะกลับมาหาเจ้าของก็หมดไปในที่สุด....แต่แล้วปาฏิหาริย์ก็เกินขึ้น กับเซียนป้านมีโทรศัพท์ลึกลับมาหาเธอ (เป็นผู้ชาย) และบอกว่าพบกระเป๋าของเธอ และนำไปฝากไว้ที่ วัตสัน(ไหนสักที่หนึ่ง...หาจำได้ไม่) และในที่สุดก็ได้กระเป๋าคืนมา...(ที่จริงเซียนป้านเขียนชื่อที่ อยู่เอาไวในกระเป๋านะ...แต่สงสัยสายตาไม่ดีก็เลยเอา บัตร ATM หาข้อมูลที่ธนาคารแทน)
ชีวิตของเรามันไม่ได้โชคดีไปหมดเสียทุกครั้ง...ถ้าทุกคนในโลกเป็นเหมือนคนที่เอากระเป๋ามาคืนก็คงดี สังคมของเราคงน่าอยู่มากขึ้นทีเดียว